Licznik odwiedzin: 617182
2007-03-15 21:16:09
Życiorys pisze się w formie równoważników zdań lub ewentualnie w 3 os. l.poj. Wbrew pozorom nie liczy się tylko jego zawartość merytoryczna, ale także wygląd, przemyślenie konstrukcji, przejrzystość i poprawność edycyjna. CV powinno być napisane na białym, gładkim (bez żadnych ozdobników) papierze formatu A4, najlepiej czcionką Times New Roman 12 (ewentualnie Arial 11). Nagłówki należy wyróżnić z pozostałego tekstu (np. pogrubioną lub nieco większą czcionką, do tego akapit).
Cokolwiek masz napisać w CV, napisz to zgodnie z obowiązującymi zasadami.
1. Na początku podajesz dane personalne, potem wykształcenie, ukończone szkolenia, doświadczenie zawodowe, ew. inne doświadczenia, o ile mają związek z pracą, o którą się ubiegasz, informacje o znajomości języków obcych i obsłudze komputera, zainteresowania.
2. Dokumenty powinny być napisane na komputerze, na białym, gładkim papierze formatu A4. Objętość CV nie powinna przekraczać dwóch stron.
3. Wszystkie informacje, które podajesz muszą być prawdziwe.
4. Pisz zwięźle, pracodawca ma mało czasu na lekturę twojego życiorysu.
5. Na końcu możesz zamieścić kontakt do osób, które wystawią ci referencje. Musisz mieć jednak pewność, że dostaniesz dobrą opinię i że poprzedni pracodawca nie będzie zaskoczony, kiedy ktoś do niego zadzwoni.
6. W pisaniu listu motywacyjnego masz więcej swobody. Może być bardzo krótki, zaledwie kilkuzdaniowy, może mieć także objętość jednej-dwóch stron formatu A4. List motywacyjny ma uzasadniać, dlaczego ubiegasz się o tę pracę. Może też być rozwinięciem najważniejszych twoim zdaniem punktów CV.
Istnieją dwa typy życiorysów:
- angielski
- francuski.
Życiorys angielski pisany jest komputerowo, natomiast życiorys francuski - odręcznie.
Niektórzy pracodawcy życzą sobie życiorys (lub list motywacyjny) napisany ręcznie, gdyż twierdzą, że charakter pisma dużo mówi o jego autorze (w dużych firmach niejednokrotnie korzysta się z pomocy grafologa). Jeśli jednak w ogłoszeniu nie ma wyraźnej uwagi na temat odręcznego pisania, to lepiej zrobić to komputerowo - tekst drukowany lepiej i szybciej się czyta, jest bardziej przejrzysty.
Życiorys to zbiór faktów, lecz jedynie tych, które sam zdecydujesz się w nim zamieścić. Twój wybór powinien być zawsze korzystny dla ciebie.
Szukanie posady to "polowanie". Bronią, która może nam zapewnić pozytywne przejście pierwszego etapu selekcji (tzw. papierowej) jest CV .
Współzawodnictwo o posadę rozpoczyna się od zainteresowania pracodawcy odpowiednio wykreowanym wizerunkiem własnej osoby. Obecnie nie wystarczy już "uprzejmie prosić o zatrudnienie w charakterze...", "prośbę swą motywować" czy informować o biegu życia rozpoczynając od "urodziłem się dnia...". dziś wypada szanować uwagę i czas przyszłego szefa, który czytając nasze dokumenty poświęci im ok. 30 sekund. Dobrze by było, gdyby najważniejsze fakty z naszego życia, zmieściły się na jednej kartce formatu A4.
-Wskazany jest wydruk komputerowy (poświadczony własnym podpisem), bowiem mechanicznie porządkowany tekst zyskuje na przejrzystości.
-Wysyłając swoje dokumenty nie składaj kartki na kilka części, lecz umieść ją w kopercie formatu A4. Estetyka jest równie ważna jak prezentowane przez ciebie fakty.
Rozróżniamy 3 rodzaje życiorysów:
- chronologiczne,
- funkcjonalne
- chronologiczno-funkcjonalne.
Najczęściej spotykaną formą jest CV chronologiczne, w którym o uszeregowaniu informacji decydują daty, ale w porządku odwróconym. Oznacza to, że na pierwszym miejscu powinny znajdować się informacje dotyczące ostatnio wykonywanej pracy czy zdobytego dyplomu.
Ma to uzasadnienie praktyczne - pracodawcę bardziej interesuje obecny stan wiedzy i doświadczenie przyszłego pracownika. Również dla wygody czytającego przedziały czasowe podaje się w datach rocznych bądź rocznych i miesięcznych.
Zaczynamy prezentację własnej osoby od danych personalnych (imię, nazwisko, adres, telefon). Kolejny punkt, to wykształcenie bądź doświadczenie zawodowe. Jako pierwszy umieszczamy ten element naszego życiorysu, który stanowi atut piszącego w kontekście ubiegania się o pracę.
Jeśli np. typ interesującej cię posady pokrywa się z kierunkiem studiów, wówczas wykształcenie może mieć decydujące znaczenie. Wszelkie inne posiadane umiejętności, które nie zostały wymienione w opisie wykształcenia i doświadczenia zawodowego można umieścić pod wspólnym tytułem umiejętności, bądź stworzyć kilka porządkujących podtytułów ( np. znajomość języków obcych, obsługa komputera). Dobrze jest podać stopień i zakres opanowania danej umiejętności.
Umieszczenie w życiorysie punktu dotyczącego zainteresowań jest sprawą dowolną i zwykle nie ma wpływu na decyzję o zatrudnieniu. Cechą charakterystyczną resume chronologicznego jest przedstawienie faktów w porządku chronologicznym. Należy jednak pamiętać, że wszystkie wydarzenia należy przedstawić w odwrotnym porządku, czyli od najbliższej przeszłości do najdalszej.
Ta forma życiorysu jest odpowiednia dla osób, które nie mają większego (lub wcale) doświadczenia zawodowego, a mimo to muszą coś zawrzeć w swoim życiorysie. Wtedy zwraca się uwagę na wykształcenie, ewentualnie odbyte praktyki studenckie i staże.
Z kolei w resume funkcjonalnym brakuje chronologii. Jego celem jest przedstawienie umiejętności, które w życiorysie chronologicznym są mniej uwypuklone. Tę formę powinni stosować ludzie, którzy posiadają konkretną wiedzę, duże doświadczenie, piastowali odpowiedzialne stanowiska. Należy jednak pamiętać, aby w resume funkcjonalnym umieścić krótki życiorys chronologiczny na początku.
Przed umiejętnościami przedstawia się cel zawodowy, który wymaga precyzyjnego opisu, jest właściwie centrum, wokół którego umieszcza się pozostałe informacje.
Kolejny element takiego cv to opis umiejętności - pamiętając o celu zawodowym, trzeba wymienić je z zachowaniem hierarchii ważności. Umieszcza się tylko te informacje, które mają zródło potwierdzenia, np.:
- umiejętności kierownicze (sprawowane funkcje kontrolne, przykłady wyznaczania zadań osobom funkcyjnie podległym).
- umiejętności finansowe (jakie, w jakich okolicznościach zdobyte).
- umiejętności administracyjne itp.
Ostatni element to doświadczenie zawodowe. Można ująć je w porządku funkcjonalnym, np. zarządzanie, nauczanie, finanse, inne lub w porządku chronologicznym - wtedy życiorys przybiera formę CV chronologiczno-funkcjonalnego.
Życiorys funkcjonalny, charakteryzuje się całkowitą rezygnacją z chronologii. Zarówno doświadczenie zawodowe, jak i drogę kształcenia przedstawia się w formie opisu umiejętności. Wybór tego rodzaju CV daje bardzo dobre efekty w przypadku osób o bogatym doświadczeniu. Opisywanie każdego etapu edukacji i pracy odwróciłoby uwagę czytającego od najistotniejszego faktu - posiadania pożądanych umiejętności. Dzięki temu układowi eksponuje się same umiejętności, a nie praktykę zawodową bądź różnorakie profile kształcenia.
CV funkcjonalno-chronologiczne stanowi skrzyżowanie obu odmian. Prezentacja ta, to połączenie 2 opcji: respektowanie układu chronologicznego oraz nastawienia na wyeksponowanie umiejętności. Przy wyborze odpowiedniej odmiany życiorysu trzeba pamiętać, że nie każdy pracodawca spotkał się z różnymi jego typami. Dlatego dla bezpieczeństwa najlepiej posługiwać się odmianą chronologiczną . CV funkcjonalne wygląda na mniej logiczne i może sugerować chęć zatajenia pewnych informacji.
Nawet jeśli treść merytoryczna resume będzie bez zarzutu, ale w dokumencie pojawią się inne błędy, taki kandydat ma mniejsze szanse ( jeśli w ogóle jeszcze jakieś są) na to, że zostanie zaproszony na rozmowę kwalifikacyjną. Jest to oczywiste, ponieważ pracodawca we wstępnej selekcji ma spośród sterty podań wybrać jedynie kilkunastu kandydatów, którzy zostaną zaproszeni na spotkanie kwalifikacyjne.
Do najczęstszych powodów dyskwalifikacji kandydatów na podstawie życiorysów należą:
- błędy ortograficzne (właściwie na ich podstawie kandydat od razu zostaje skreślony);
- błędy składniowe;
- błędy interpunkcyjne (brak odstępów, przecinków, kropek itd.);
- nadmierne rozpisywanie się (życiorys nie może być dłuższy niż dwie strony formatu A4, a najlepiej, żeby zmieścił się na jednym arkuszu) - należy uszanować czas czytającego takie dokumenty i pomyśleć, że nie tylko my ubiegamy się o te posadę (wyjątek stanowią bardzo odpowiedzialne posady, gdzie od kandydatów wymaga się niezwykle rozległego i dużego doświadczenia, ale i w tym przypadku zasadą nadrzędną jest zwięzłość).;
- drukowanie (pisanie) na obu stronach kartki (o ile ma więcej niż jedna stronę);
- pisanie życiorysu w 1 os. l.poj. Kanonem jest forma bezosobowa (równoważniki zdań) lub co najmniej 3 os.l.poj.;
- pisanie nie na temat. Dotyczy to zwłaszcza dodatkowych umiejętności i kwalifikacji (pisanie o posiadaniu karty pływackiej będzie istotne w przypadku ubiegania się o posadę ratownika, ale nie w odniesieniu np. do księgowej);
- brak przejrzystości - taki dokument znacznie trudniej się czyta, nie można "na pierwszy rzut oka" dostrzec najważniejszych informacji, świadczy to także o braku poczucia estetyki lub o nieznajomości edytora tekstu; sięganie do zbyt odległych wydarzeń (przyjmuje się, że w życiorysach chronologicznych pisze się co najwyżej o szkole średniej - błędem jest wymienianie szkoły podstawowej; bogate życiorysy funkcjonalne - zwłaszcza w przypadku studiów podyplomowych i/lub kilku specjalności obejmują często tylko szkołę wyższą).
Coraz więcej pracodawców wymaga od kandydatów złożenia także swojego zdjęcia. Problem ten można ominąć skanując i umieszczając swoja fotografię w prawym górnym rogu życiorysu.
Każdy życiorys powinien koncentrować się wyłącznie na aspektach istotnych z punktu widzenia danego stanowiska pracy, dotyczy to zwłaszcza umiejętności zawodowych. Daje to czytającemu poczucie, że dokument "jest pisany na temat". Niestety wielu młodych uważa, że nie liczy się jakość, ale ilość zawartej treści. A warto na to zwrócić uwagę.
Pisząc życiorys w edytorze tekstu można posłużyć się gotowymi szablonami takich dokumentów, co oferuje kreator życiorysów. Pozwala on także na indywidualny wybór gotowych i tworzenie własnych nagłówków, jakie potem znajdą się w dokumencie (np. uzyskane nagrody, wyróżnienia itp.). Warto pamiętać, że resume jest czymś indywidualnym, dopasowanym do konkretnej osoby, a powyższe szablony mogą być jedynie ogólnymi wzorami, które trzeba modyfikować.
